Uitgegeven: 25 juni 2011
Handelingen 8,26-40
En uitgaande van dat Schriftwoord, predikte hij hem Jezus.
Een prachtig stukje Bijbeltekst, dat doet denken aan de opbouw van een eredienst. Wat is nou het middelpunt van een doordeweekse zondag? Van een ‘gewone' kerkdienst? In de feestloze zomertijd rijgen zij zich aaneen. Mensen gaan op vakantie of komen op vakantie, maar de zondagse eredienst blijft; niets bijzonders.
In het midden staat de verkondiging. De oudste belijdenis in de Bijbel luidt: "Jezus Christus is Here, tot eer van God de Vader". Ook al zo gewoon, we dommelen er in de zomerzon zo bij weg.
Het gaat in die prediking om Jezus. Om Jezus als de Christus, de door God beloofde Messias. Wij worden Christenen genoemd en niet Jezusenen. De Messias is mens geworden! Het omgekeerde kunnen we niet zeggen dat een mens de Messias is geworden. Over de mens Jezus weten we niet zo bijster veel. Hij is de Messias, de Christus die in alles aan ons gelijk is geworden, behalve de zonde. Dat is een groot verschil want Psalm 14 en 53 leert ons eenstemmigheid net als Job en Prediker dat er niet één mens goed is. Geen mens zonder zonde, geen mens zonder gebrek. Schokkend, ook aan mij zit dus een steekje los. Tja, dat hoor ik liever niet.
Aan deze Ethiopiër zit ook een steekje los. Hij is weliswaar maatschappelijk hoog opgeklommen, hij is een soort minister van financiën. Toch heeft die positie wel zijn prijs. Om in de nabijheid van de koningin te mogen werken moest hij wel gecastreerd zijn. Daarmee was de hoop op nageslacht uitgesloten. Een steekje los? Toekomstloos is zijn bestaan in een diepere zin!
Hij had belangstelling voor het Jodendom, hij had een profetenrol gekocht. Die waren eigenlijk niet in de handel en werden al helemaal niet aan niet-Joden, laat staan aan een gecastreerde verkocht. Het zal deze man een vermogen hebben gekost, maar ja, hij zat bij de financiële bronnen, dus dat zal het probleem niet zijn geweest.
Zijn reis heeft wel iets van een vlucht. Hij reist op het heetst van de dag, dat is wel opvallend. Hopelijk komen er straks echt warme zomers dagen; dan kunnen we ons er iets beter wat bij voorstellen. Filippus wordt door de bode van God er heen gestuurd.
De koets rijdt al. Net al de kerk, die was er al, nog voor u en ik waren geboren. Daar klinkt de Bijbeltekst. Het is een lezing uit het Oude Testament. Uit het boek van het verbond van God met zijn volk Israël.
De liefde tot dat volk klinkt er in door. De Messias wordt getekend in het 53ste hoofdstuk.
Begrijpt u wat u leest? Nee, natuurlijk niet! Uit ons zelf begrijpen we de Bijbel niet. Sommige zaken vinden we onbegrijpelijk, soms zijn er zelfs teksten waar we ons stil of openlijk aan ergeren. Hoe netter de mensen, hoe meer zij zich vaak ergeren. Zeker aan sommige Bijbel gedeelten. Toch lezen we over de Messias van God: Hij had gestalte noch aanzien, dat wij Hem zouden hebben begeerd, Hij was vertrouwd met ziekten. De straf was op Hem. Dat klinkt ook niet zo aantrekkelijk. Toch ligt hierin de uitdaging, om de Bijbel te horen als Gods Woord, daarom hebben we de Geest ook nodig.
Het is dan ook de Geest die Filippus aanspoort om naderbij te komen. De kerkgang is niet "leuk", maar we worden aangespoord om te naderen, om in te stappen in die rijdende wagen.
Dan predikt Filippus aan de man Jezus. Dat is een feest. Let op; want hij doet dat niet los van de Bijbeltekst, maar juist uitgaande van die Bijbeltekst. Het Oude Testament verkondigt ons Jezus als de Christus! Het Oude Testament drijft ons zo in de armen van het Nieuwe Testament en als we het Nieuwe Testament lezen worden we opgewekt om het Oude Testament weer te lezen. In die gang wordt aan is Jezus gepredikt! Jezus is de Here; Hij is de Christus. Hij is het hoofd van de gemeente! Om Hem mag het gaan. Zo ontvangt God zijn eer, door Jezus, die de beloofde Christus is en aan ons bekend wordt gemaakt als Zoon Gods .
Dan ontstaat het verlangen, door de prediking en door de Geest, om gedoopt te worden.
Hij wordt gedoopt en vervolgt zijn weg met vreugde. Met vreugde? Hoe kan dat, zijn omstandigheden zijn niet veranderd. Menselijk gesproken blijft hij even gecastreerd als hij al was, in onze ogen dus een toekomstloze. En toch... hij vervolgt de weg met vreugde. Dat is de vreugde van het geloof, hij gaat een nieuwe weg in.
Wie dat gelooft die weet: "Eens komt de grote zomer".
Ik wens u allen een fijne zomerperiode toe.
G.J.Krol
deze meditatie is ook in "Appél" geplaatst